Muzeum Ziemi Wieluńskiej
Dziś dwór wraz z parkiem stanowi oddział Muzeum Ziemi Wieluńskiej i jest jednym z najlepiej zachowanych przykładów drewnianej architektury rezydencjonalnej regionu. Jego wnętrza prezentują kulturę życia ziemiańskiego, a cały zespół dworsko parkowy pozostaje ważnym świadectwem historii lokalnych rodów oraz tradycji budowlanych
Dwór reprezentuje późnobarokowe budownictwo dworskie. Choć jest budynkiem o konstrukcji zrębowej, osadzonym na kamienno ceglanym fundamencie, pierwotnie był w całości tynkowany — i właśnie taki wygląd został obecnie odtworzony podczas prac konserwatorskich.
Obecny dwór w Ożarowie powstał w 1757 roku z inicjatywy Władysława Bartochowskiego, który zastąpił nim wcześniejszą, zniszczoną siedzibę rodu. Datę budowy oraz inicjały właściciela (L.R. – Ladislaus Rola, oznaczające łacińską formę imienia i herb) potwierdza rzeźbiona belka stropowa w salonie. Dwór pozostawał w rękach Bartochowskich do 1832 roku, a następnie przechodził kolejno do rodzin Bąkowskich, Marężów i Mesków, którzy gospodarowali tu do 1945 roku.
Po wojnie obiekt trafił pod zarząd Lasów Państwowych, a w latach 1970–1980 przeszedł gruntowny remont. Od 1981 roku mieści Muzeum Wnętrz Dworskich w Ożarowie.
Każdy model kartonowy jest ćwiczeniem z projektowania: od planu, przez strukturę, po precyzyjne wykonanie.
1. Zdjęciea modelu testowego dworu w Ożarowie
Rzut budynku tworzy prostokąt zbliżony do kwadratu, uzupełniony o cztery narożne alkierze niewychodzące poza lico elewacji bocznych. Całość wieńczy polski dach łamany kryty gontem, a formę alkierzy porównuje się do nieistniejącego już dworu w Czarnożyłach koło Wielunia
2. Zdjęcie modelu testowego
